روزي عارفي ندايي از غيب شنيد :

که اي اهل دل ، آيا مي خواهي آنچه از درون تو مي دانيم ، بر مردم آشکار کنيم تا بفهمند که تو آنقدرها هم که نشان مي دهي زاهد و عارف نيستي ؟

و عارف پاسخ داد :

آيا تو مي خواهي که من به مردم بگويم که حد و اندازه بخشش و رحمت تو چقدر است تا آنها بي پروا از خشم تو و با اتکا به رحمت بي انتهايت ، به هر کاري که دوست دارند ، دست بزنند ؟

مجددا همان نداي غيبي به گوش رسيد که گفت :

بسيار خب عارف ،.....تسليـــــم !!!!

نه تو چنين کاري بکن و نه من چنان کاري را انجام مي دهم .

ماشين را روشن كردم و به راه افتادم . تصميم خودم را گرفته بودم ، تصميمي كه انجامش را مدتها بود به تعويق انداخته بودم . جاده ها انتظار من را ميكشيدند .

وارد آزاد راه شدم ، ناگهان از روبرو اتومبيلي را ديدم كه مخالف جهتم حركت ميكرد ،بدون هيچ اعتنايي از كنار من رد شد ، بعد از مدتي چند اتومبيل ديگر هم آمدند و همه شان  در لاين موافق من و در جهت مخالفم حركت ميكردند . كمي ترسيدم كه نكند من به اشتباه وارد اين لاين شدم !! تابلو ها و علائم راهنمايي را كه نگاه كردم مطمئن شدم كه مسيرم را درست انتخاب كرده ام ولي ...

تعداد اتومبيلهايي كه با سرعت از كنار من رد ميشدند لحظه به لحظه بيشتر ميشد ، گاهي نيز به نشانه اعتراض بوق ميزدند و در دشنام دادن به من كوتاهي نميكردند .

هيچ سر در نميآوردم كه چرا همه مخالف من حركت ميكنند . كمي جلوتر صحنه تصادفي را ديدم ، مثل اينكه او هم داشته موافق جهت من حركت ميكرده كه اين بلا را سرش آورده بودند . بيشتر ترسيدم .

جلويم را كه نگاه كردم كاميوني را ديدم كه مستقيم به طرف من ميآمد . فوري خودم را به كنار جاده كشيدم و از ماشين پياده شدم .

در اين جاده اصلا نميشود رانندگي كرد . اما من تصميم خودم را گرفته ام ،حتي اگر شده با پاي پياده ميروم .

وارد يك خيابان فرعي شدم  ، اما آنجا هم همه در جهت مخالف من حركت ميكردند .

هر كسي كه از كنارم رد ميشد تنه محكمي به من ميزد و رد ميشد .

ديگر كار به جايي رسيد كه حتي نميتوانستم يك قدم هم جلوتر بروم .

به زمين افتادم  و مردم بدون اعتنا از روي من رد ميشدند . تمام صورتم خونين شده بود . زمين پر از خون بود ، خون كساني كه قبل از من قدم در اين جدا گذاشته بودند .

نامردها بگذاريد بروم ، من كه با شما كاري ندارم . شما به راه خود من هم به راه خود ....

من ميروم ...

حتي اگر شده سينه خيز ميروم ،

حتي اگر شده با دست و پاي شكسته ميروم

ولي نمي ايستم

مي روم

حتي اگر همه تان با من مخالف باشيد ....

آنروزها كه تازه قدم به دنياي ما گذاشته بود ، اصلا خوشحال به نظر نميرسيد . از همان اولين لحظه آمدنش مدام  گريه ميكرد و بهانه مي گرفت .

رفتارش به محكومي مي ماند كه به سرزمين دورافتاده اي تبعيد شده باشد . محكومي كه جرم سنگيني مرتكب شده ، شايد جرمي شبيه به خوردن ميوه ممنوعه .

چشمانش بسته بود ، شايد ميترسيد چشمانش را باز كند و ببيند كه همه آن حرفها حقيقت داشته اند و او بدينجا هبوط كرده .

بعدها چشمانش را باز كرد ولي مدام به يك نقطه خيره ميماند و هيچ اعتنايي به حركات اطرافيانش نداشت .

خواهر زاده ام مائده را ميگويم  ، هماني كه يكماه گذشت تا توانست به اين دنيا عادت كند و اولين لبخند را بزند و با اينكار رسما سر تسليم به حكم حبسش فرو آورد .

ولي همين مائده ي آسماني ما ، انگار كاملا فراموش كرده كه زماني كجا بوده و حال اينجا چه مي كند . مثل ما زميني ها مي خندد و مثل ما زميني ها بازي ميكند .

حالا او هم زميني شده ......

اينروز ها برگهاي درختان زيباترين روزهاي سال را سپري ميكنند ، هنوز دود اگزوز ماشينها و گرد و غبار شهر بر روي برگها جا خوش نكرده ،

بهار كه مي آيد ، درختان برگهاي كهنه دود گرفته اشان را كه به دست پاييز سپرده بودند ، فراموش ميكنند و برگي پاك عاري از گرد و غبار بر تن مي كنند .

اينروزها درختان به راحتي نفس ميكشند ،

ولي گريزي نيست از گذر زمان و گرد و غبار خسته ي شهر كه انتظار نشستن بر روي اين برگها را دارند ،

كاش ميشد كمي بيشتر هواي برگها را داشتيم ،

اينروزها دلم بهترين روزهاي سال را ميگذراند ، هنوز  گرد و غبار  بدي ها و دود اگزوز  زشتي ها بر روي دلم جا خوش نكرده .

بهار كه مي آيد ، دل كهنه و گرد گرفته ام را كه به دست پاييز سپرده بودم ، فراموش ميكنم و دلي پاك عاري از بدي و زشتي بر تن ميكنم .

اينروزها تنم به راحتي نفس ميكشد ،

ولي گريزي نيست از گذر زمان و گرد و غبار خسته ي زشتي ها كه انتظار نشستن بر روي دلم  را  ميكشند .

كاش ميشد كمي بيشتر هواي دلم را داشتم .

بوي باران، بوي سبزه، بوي خاک

شاخه‌هاي شسته، باران خورده پاک

آسمان آبي و ابر سپيد

برگهاي سبز بيد

عطر نرگس، رقص باد

نغمه شوق پرستوهاي شاد

خلوت گرم کبوترهاي مست

نرم نرمک ميرسد اينک بهار

خوش به حال روزگار ...

حضرت داوود ( ع ) روزي راهي صحرا شد ؛

خداوند تعالي به او وحي فرستاد :  " اي داوود چرا تو را تنها مي بينم ؟ "

عرض كرد : بارالها شوق ديدار تو را دارم  ، بين من و آفريدگانت فاصله بيانداز

خطاب رسيد :

بسوي بندگانم برگرد كه اگر تو يك بنده گريز پاي مرا هدايت كني و بسوي من بياوري ، اسم تو را در لوح ثبت خواهم كرد .

خواهرم چند تا جمله نوشته و بهم داده كه پرينتشون كردم و زدم به ديوار كه هميشه جلوي چشمم باشن و هيچگاه فراموششون نكنم .

يكي از جملاتش اينه :

بخشی از بزرگترین نعمت های خدا برای انسان، بی جواب گذاشتن برخی دعاهای اوست .

منو ياد حرفهاي مجري يكي از برنامه هاي تلويزيون مياندازه كه ميگفت وقتي كه به سفر حج رفته بودم با گريه فرياد ميزدم و از خدا ميخواستم كه خواسته ام رو برآورده كنه ، سال بعد كه دوباره تونستم به سفر حج برم باز با گريه فرياد ميزدم و از خدا تشكر ميكردم كه اون خواسته يكسال پيش من رو هيچگاه برآورده نكرد .

نميدونم اونهايي كه خدا رو ندارند ، از چه چيزي لذت ميبرند .

بقول حسن گلاب :

خيلي باحالي خـــــــــــدا

از تصويرهاي خيالي او پر ميكنم

خداي من زيباست

خداي من رنگين كمان خوشبختي ست

كه پشت هر گريه انعكاسش را

روي سقف اتاقم مي بينم

من هيچ با زبان كهنه صدايش نكرده ام

  و نه لاي بقچه پيچ سجاده ، رهايش

  او در نهايت اشتياق به من عاشق شد

  و من در نهايت حيرت

  وحالا

   گاهگاهي كه به هم خيره مي شويم

   چه سخت است تشخيص خدا و بنده

توي خونه نشسته ام ، و باز مثل هميشه همون حرفهاي هميشگي رو با تكرار ميكنم :

خدايا ، ديگه از اين دنيا خسته شدم ، تا كي بايد اين وضع رو تحمل كنم . تا كي بايد دوري تو رو تحمل كنم ، چي ميشه منو ببري پيش خودت .

تنها آرزوي من اينه كه به تو برسم .

مادرم از در وارد ميشه ( رفته بود بيمارستان ) .

ازش ميپرسم : حال ليلا خانم چطوره ؟

-          خوبه . الحمد اله بخير گذشت ، حالش الان بهتره . طفلكي چند ماه زودتر وضع حمل كرده بود .

-          حال بچه اش چطوره ؟

-     بچه ! ! بچه 6 ماهه كه زنده نمي مونه . طفلكي ليلا خانم ، چه نقشه هايي كه براي بچه اش نكشيده بود ، چه آرزو هايي داشت ! مثل اينكه بچه هم خيلي عجول بوده و نتونسته اون محيط تنگ و تاريك رو تحمل كنه ، حتما خيلي دلش ميخواسته كه زود به دنيا بياد و از اون محيط كسالت آور راحت بشه . اگه فقط چند ماه ديگه صبر ميكرد رشدش كامل ميشد و خود بخود و بدون هيچ درد سري به دنيا ميومد . ولي الان نه اون تونست مادرش رو ببينه و نه مادرش اونو ديد . بيچاره خبر نداشته كه اون محيط تنگ و تاريك همون رحم مادرش بوده كه اينهمه آرزوي رسيدن بهش رو داشته .

.

.

.

.

-          مامان

-          بله

-          يعني من .....

وقتی در بادیه می رفتم مجرد پیرزنی دیدم که می آمد عصابه ای ( پیشانی بند ) بر سر بسته و عصایی در دست گرفته . با خود گفتم مگر از قافله باز مانده است ؟ دست به جیب بردم و چیزی به وی دادم که : ساختگی کن تا از مقصود باز نمانی پیر زن انگشت تعجب در دندان گرفت و دست در هوا کرد و مشتی زر بگرفت و گفت : تو از جیب میگیری و من از غیب می گیرم  .

این بگفت و ناپدید شد من در حیرت آن می رفتم تا به عرفات رسیدم . چون به طوافگاه شدم کعبه را دیدم که گِرد یکی طواف می کرد . آنجا رفتم . آن پیر زن را دیدم . گفت : ای ....... ، هر که قدم بر گیرد تا جمال کعبه را ببیند لابد آن را طواف باید کرد ، اما هر که قدم از خودی خود برگیرد تا جمال حق ببیند کعبه بر گِرد او طواف باید کرد .

اين كيست اين ، اين كيست اين ، اين يوسف ثانيست اين

خضرست و الياس اين مگر يا آب حيوانيست اين

اين باغ روحانيست اين ، يا بزم يزدانيست اين

سرمه سپاهانيست اين يا نور سبحانيست اين

آن جان جان افزاست اين ، يا جنة المأواست اين

ساقي خوب ماست اين ، يا باده جانيست اين

تنگ شكر را ماند اين ، سوداي سر را ماند اين

آن سيمبر را ماند اين ، شادي و آسانيست اين

امروز مستيم اي پدر ، توبه شكستيم اي پدر

از قحط رستيم اي پدر امسال ارزانيست اين

اي مطرب داود دم ، ْآتش بزن بر رخت غم

بردار بانگ زير و بم ، كين وقت سرخوانيست اين

مست و پريشان توام ، موقوف فرمان توام

اسحاق و قربان توام اين عيد قربانيست اين

رستيم از خوف رو رجا ، عشق از كجا شرم از كجا

اي خاك بر شرم و حيا هنگام پيشانيست اين

گلهاي سرخ و زرد بين آشوب بردابرد بين

در قعر دريا گرد بين ، موسي عمرانيست اين

هر جسم را جان ميكند ، جان را خدادان ميكند

داور سليمان ميكند ، يا حكم ديوانيست اين

اي عشق قلماشيت گو از عيش و خوش باشيت گو

كس مينداند حرف تو گويي كه سربانيست اين

خورشيد رخشان ميرسد ، مست و خرامان ميرسد

با گوي و چوگان ميرسد ، سلطان ميدانيست اين

هر جا يكي گويي بود در حكم چوگان مي دود

چون گوي شو بي دست و پا هنگام وحدانيست اين

گويي شوي بي دست و پا ، چوگان او پايت شود

در پيش سلطان مي دوي كين سير ربانيست اين

آن آب باز آمد بجو ، بر سنگ زن اكنون سبو

سجده كن و چيزي مگو ، كين بزم سلطانيست اين

بسم اله اي روح البقا ، بسم اله اي شيرين لقا

بسم اله اي شمس الضحي ، بسم اله اي عين اليقين

پ ن :

◙ خواهشن اين شعر رو بدون شور و وجد نخونيد

◙ خواستم خلاصه اين شعر رو بنويسم ، ولي حيفم اومد حتي يك بيتش رو حذف كنم .

شب بود ، ماه پشت ابر بود ...

شب بود ، ماه پشت ابر بود ...

شب بود ، ماه پشت ابر بود ...

شب بود ، ماه پشت ابر بود ...

.

.

.

.

.

.

.

شب هست و ماه پشت ابر . ولي خوب ميدانم كه ماه پشت ابر نخواهد ماند .

و بزودي شب نیز خواهد رفت و روز با آفتابش مي آيد .

پ ن :

مدتي نيستم . از دوستان معذرت ميخوام كه نميتونم تو اين مدت بهشون سر بزنم . ولي كامنتهاتون رو حتما ميخونم .

همانا خداوند در روز قيامت به بنده اش مي فرمايد :

اي فرزند آدم من بيمار بودم و تو به عيادتم نيامدي ! من از تو غذا خواستم ولي تو مرا اطعام نكردي !

بنده مي گويد :

پروردگارا چگونه تو را عيادت ميكردم ، و چگونه تو را اطعام ميكردم، در حالي كه تو سرور جهانيان هستي ؟

در آن حال خداوند ميگويد :

آيا نمي دانستي كه بنده من بيمار شده و تو عيادتش نكردي !

آيا نمي دانستي كه بنده من از تو غذا خواسته ولي تو اطعامش نكردي !

آيا نمي دانستي كه اگر او را عيادت مي كردي و يا اگر او را اطعام ميكردي ، من را با او ميافتي ؟

 </